Ondernemersleed

De internist-oncoloog windt er geen doekjes om. De uitslag van de onderzoeken wijzen maar op één conclusie: Lymfeklierkanker. Ik heb geen idee wat ik nu weer aan mijn fiets heb hangen maar het klinkt als een vonnis.

De lichte twinkeling in de ogen van de specialist verraadt een verrassing. Een korte uitleg volgt. Het type lymfeklierkanker wat zich in mijn lijf genesteld heeft is van een uitzonderlijke soort. Hij vervolgt de uitleg in een soort straattaal: het type dat ik heb is een soort slome duikelaar. Hij zit er wel en ik kom er ook nooit meer van af maar slechts incidenteel steekt hij de kop op.

Dit gaat dan gepaard met gewichtsverlies en hevig zweten 's nachts. Ook hoge koorts is zo'n symptoom. Nou, dat heb ik geweten. De afgelopen week had ik bijna voortdurend 39° en soms meer. Een teken dat het er heftig aan toe is gegaan.

Maar de koorts was van een ander kaliber dan wanneer ik griep zou hebben. Griep en 39° koorts en je komt je bed niet meer uit. Terwijl ik, op een slakkentempo weliswaar, gewoon heb kunnen / moeten werken. Het karma van een ondernemer. Niet werken: geen inkomsten.

Ik heb een (hoop ik) goede en in ieder geval dure arbeidsongeschiktheidsverzekering maar om de premie betaalbaar te houden heb ik een 60 dagen eigen risiko. Wat in de praktijk op neer komt dat er pas na 90 dagen (een vol kwartaal!) betaald gaat worden. AOV's keren pas achteraf maandelijks uit. Dus na 60 dagen moet je nog 30 dagen wachten op de eerste uitkering. En dan moet je al die tijd meer dan 80% arbeidsongeschikt zijn want anders krijg je maar een gedeelte.

Het grootste schrikbeeld van een ondernemer is dat je, noodgedwongen, in een uitkeringssituatie terechtkomt. Een kwartaal niet kunnen werken betekend voor een éénpitter zoals ik al gauw het einde van je bedrijf.

Je moet klanten afbellen, je kunt geen nieuw werk meer aannemen, je opdrachtgevers zoeken naar vervanging, de geruchtenstroom komt op gang en tegen de tijd dat je weer aan de slag kunt is je orderportefeuille opgedroogd. De AOV ziet echter geen reden om de uitkering te blijven betalen. Je kunt werken maar je hebt geen werk. Nou dat is niet hun probleem.

Dit doemscenario heeft mij danig bezig gehouden. Reden voor een korte blog-retraite.

De internist vervolgt zijn relaas met een vraag. Hoe voel ik mij nu. Nou, eigenlijk wel goed. De koorts is verdwenen, mijn eetlust neemt weer toe en fysiek voel ik mij elke dag weer een beetje beter. Kijk, dat is mooi want dat duidt erop dat de kanker weer rustig is.
 
En zolang ik geen last heb van de symptomen heeft het geen zin om met chemokuren of iets dergelijks te beginnen want de rotzak zal er waarschijnlijk niet eens op reageren. Het blijft een slome duikelaar.

Komen de symptomen terug dan mag ik onverwijld bellen en sta ik vooraan in de rij.
 
De chemokuur die ik dan moet ondergaan is geen sinecure maar ook niet al te heftig. Geen haaruitval of iets dergelijks maar wel tintelende vingers. Ook niet echt handig voor een schilder maar er valt mee te leven.

Voorlopig wil de specialist mij de eerste zes weken niet meer zien. Onder voorbehoud van plotselinge complicaties.

Een grote opluchting maakt zich van mij meester. Ik voel mij goed dus ik ga weer lekker aan de gang.

De wetenschap van een tijdbom onder de leden wordt effectief weggeredeneerd dat je ook pech kunt hebben bij het oversteken en dat het resultaat dan hetzelfde is. Een risicoloos leven is een droom die slechts is voorbehouden aan rijksoverheidsambtenaren.

Ondernemers leven op een andere planeet.