In het vooral onder de oudere schilders best nog wel gelezen vakblad Eismaas Schildersblad staat een verbijsterend column van iemand die zich IK noemt: De schrijver wil terug naar de tijd dat buitenschilderen in de winter uitgesloten was!

'En dan staat me daar opeens de schilder voor de deur. Met een groot boeket bloemen. Ik dacht eerst dat-ie wat had goed te maken. Maar nee... deed-ie altijd, zei-ie. Bij wijze van oplevering. Durf dan maar eens te beginnen over die vieze vegen op de deur.'

Blaasvorming? Scissing? Plotselinge vellen op de verf? Veel langzamere droging dan voorspeld? Veel te langzaam wegtrekkende stank? Of juist wonderbaarlijk goede resultaten: strak winterschilderwerk en nog drogen ook?

Een mild kritisch artikel in SchildersVakkrant over schildersabonnementen viel bij verschillende aanbieders van die abonnementen niet in goede aarde. De manier waarop ze reageerden liep wél sterk uiteen.

Ja, we gaan er weer voor: de SchildersVakprijs 2010. Om vaktrots te belonen, om collega's en opdrachtgevers te laten zien waar onze branche toe in staat is. En... op de wat langere duur: om het grote publiek te laten zien hoe mooi schilderwerk kan zijn; de Idols van de verf!

De beurskriebels, kent u die? En zijn die van de alcoholische-voorpret-soort, of van de soort die vol beloften zit, en van verwachtingen van nieuwe ontmoetingen, onverwachte ontdekkingen?